Ivan Šijaković

Ivan Šijaković

Nemanja Đukić[1]

     Rezime:[2] Polazeći od analize prakse i mehanizama socijalne kontrole, rad elaborira fenomen mržnje kao instrument efikasne socijalne kontrole.Kroz praksu manipulacije, mržnja se preobražava iz očekivanog, razarajućeg, instrumenta u iznenađujuće, homegenizujući i disciplinujući faktor koji drži grupu na okupu, podstiče je i pretvara u pokret. Mržnja kao “delanje”, snaga i energija grupe,  stalno proizvodi nove predmete mržnje i održava postojeće. Zbog toga ona ima pozitivnu funkciju za grupu, vođu i pojedinca koji je praktijuje i kroz nju ostvaruje unutrašnju i spoljašnju homogenizaciju, kao i lojalnost grupi i vođi. „Govor mržnje“ je „merni instrument“ stepena, jačine i usmerenosti mržnje. Njega je skoro nemoguće eliminisati iz društva, jer počiva na „misli mržnje“, na kognitivnoj dimenziji. On je jezik, a jezik je samo simbol misli, sredstvo komunikacije u grupi i društvu. Jezik može da se menja ali njegov izvor ostaje i dalje isti.